Pierwszy Zakon Franciszkański

          Św. Franciszek tak określa w Regule cel swego zakonu: "Reguła i życie braci mniejszych polega na zachowywaniu świętej Ewangelii Pana naszego Jezusa Chrystusa przez życie w posłuszeństwie, bez własności i w czystości". Zaleca swym braciom rozwijać działalność apostolską zarówno wśród wierzących w Chrystusa, jak i wśród tych, którzy go jeszcze nie znają. Ewangelia stanowi podstawę, ostateczną normę i probierz całego życia zakonu
          Rodziny pierwszego zakonu św. Franciszka mają charakter kontemplacyjno-czynny, to znaczy łączą ściśle życie modlitwy z pracą apostolską. Wprowadzają w życie Ewangelię w braterskiej wspólnocie, w skład której wchodzą na równi z kapłanami także bracia zakonni bez święceń kapłańskich. Wyżsi przełożeni - generał i prowincjałowie - są nazywani "ministrami", czyli sługami. Wszyscy zakonnicy mają zajmować postawę służebną wobec Kościoła i społeczeństwa, z prostotą i pokorą, jak tego uczył św. Franciszek.
          Duchowość franciszkańska jest skoncentrowana na Osobie Jezusa Chrystusa, ukierunkowana na człowieka, wrażliwa na świat. Odznacza się głęboką czcią dla Bogarodzicy i wiernością Kościołowi. Naśladowcy św. Franciszka pragną ciągle budować Królestwo Boże w sobie samych i innych, naśladując swego Założyciela w jego miłości do Boga, człowieka i całego stworzenia oraz w jego miłości do Boga, człowieka i całego stworzenia oraz w jego ubóstwie i ewangelicznej prostocie życia. Duchowi synowie św. Franciszka realizują dziś to powołanie, rozwijając działalność misyjną, duszpasterską, charytatywną, dydaktyczną, naukową. W apostolstwie zaś sięgają po najnowsze środki przekazu Ewangelii: prasę, radio, telewizję, film, internet.
          Franciszkowi naśladowcy od wieków obecni są w Europie Środkowej i Wschodniej i odegrali znaczną rolę w jej ewangelizacji. Już w XIII wieku przybyli na Węgry, do Czech, Słowacji, Polski, do Słowian południowych i Albanii. W XIV wieku spotykamy ich na Rusi i jeszcze w tym samym stuleciu położyli podwaliny pod chrześcijaństwo na Litwie i Łotwie. Są również w tym czasie w Jerozolimie, gdzie bracia mniejsi do dziś sprawują opiekę nad miejscami świętymi. W krajach pozostających pod jarzmem tureckim synowie, a także córki św. Franciszka przyczynili się do zachowania wiary chrześcijańskiej. Również w miejscach, gdzie nie mogli rozwijać działalności, rodziły się franciszkańskie powołania, Od XVIII wieku bracia mniejsi wszystkich trzech rodzin obecni są w państwie rosyjskim, duszpasterzują wśród katolików którzy się tam znaleźli; nie brak ich wreszcie między zesłańcami na Syberii. Towarzyszyli też emigrantom z Europy Środkowo-Wschodniej, udającym się za granicę w poszukiwaniu lepszych warunków życia. W naszym stuleciu, prześladowani przez totalitarne systemy wraz z całym Kościołem, narażając się na utratę wolności i życia trwali na duszpasterskich placówkach. Jednym spośród wielu, którzy dawali chrześcijańskie świadectwo w obozach koncentracyjnych i łagrach, był św. Maksymilian Kolbe, polski franciszkanin konwentualny, misjonarz w Japonii, apostoł prasy katolickiej; oddał on życie za współwięźnia w Oświęcimiu.


Powrót do "Franciszkańskiej Strony"
Webmaster e-mail: [email protected]



Strona utworzona:      2 października 1996
Strona poprawiona:   4 grudnia 1998