DRODZY WSPÓŁBRACIA

       Okres Wielkiego Postu, dla nas Kapłanów pracujących w Parafiach, był czasem niezwykle wytężonej pracy duszpasterskiej. Rekolekcje, nabożeństwa wielkopostne, spowiedzi, planowanie Liturgii Wielkiego Tygodnia i wiele innych spraw, pochłaniały wiele naszego czasu i energii. Wszyscy zdajemy sobie sprawę z tego, że Wielki Post to szczególny czas. Czas modlitwy, pokuty, dawania jałmużny, przemiany serc, czas nawrócenia i powrotu do Boga. Mam głęboką nadzieję, że posługując Ludowi Bożemu, nie zapomnieliśmy o nas samych. Wszyscy jesteśmy zobowiązani do pracy nad sobą, nad własną osobowością, nad zbawieniem własnej duszy. Dlatego też Wielki Post musi zostawić w życiu każdego z nas wyraźny ślad.
       Święta Wielkiej Nocy, które obecnie przeżywamy niech będą dla nas wszystkich, czasem optymizmu i nadziei, czasem zachwytu nad wielką miłością jaką Bóg ma ku nam. Słowa św. Augustyna przypominają nam tę wielką prawdę, że „Chrześcijanin jest człowiekiem nadziei a jego hymnem jest Alleluja”. Niech zatem te Święta wleją w nasze serca niezachwianą nadzieję a radosne Alleluja utwierdzi nas w przekonaniu, że i my pewnego dnia zmartwychwstaniemy do nowego życia, razem z Chrystusem, któremu pragniemy służyć w szczerości serc. Bo przecież to właśnie dla Niego poświęciliśmy nasze życie. Niech pusty grób Chrystusa utwierdzi nas w przekonaniu, że warto dla Niego żyć, dla Niego pracować i dla Niego umrzeć. Pusty grób Chrystusa był i na zawsze pozostanie dla każdego chrześcijanina podstawą jego wiary.
       Wszystkim Moim Współbraciom, życzę głębokich przeżyć Tajemnicy Paschalnej. Oddajemy w wasze ręce, kolejny numer Wiadomości Kustodialnych, życząc Wam wszystkim zdrowych i błogosławionych Świąt Wielkiej Nocy.
Szczęść Boże.

O. Wacław Sokołowski
Kustosz

Powrót do spisu treści.......

       W niedzielę, 18 stycznia 2004 r., kościół Matki Bożej Częstochowskiej zapełnił się wiernymi, nie tylko tymi, którzy znają o. Szymona niemalże od początku Jego pobytu w tej parafii, ale i tymi, którzy poznali Go później i zostali oczarowani Jego kazaniami. Obok Dostojnego Jubilata przy ołtarzu stanęli: o. Wacław Sokołowski, kustosz franciszkanów, o. Marek Ignaszewski z Peterbourough. Wśród celebransów byli także: o. Józef Błaszak z Thunder-Bay, o. Dariusz Szurko , o. Piotr Miodek i o. Bogdan Gawot z Montrealu, a także zaprzyjaźnieni bracia kapłani Słowacy: ks. Gabriel i ks. Ignacy Jurusz. We Mszy św. wzięli udział oficjalni goście: konsul generalny dr Witold Spirydowicz, prezes Kongresu Polonii Kanadyjskiej (Quebec) dr Andrzej Okoniewski oraz prezes najstarszej organizacji polonijnej, Edward Śliz. Kazanie o godności kapłańskiej wygłosił kustosz, o. Wacław Sokołowski.

       Druga część uroczystości 60-lecia kapłaństwa o. Szymona odbyła się w sali parafialnej. Ponad 200 osób uczestniczyło w przyjęciu wraz z przybyłymi po wypełnieniu posług w swoich parafiach: o. Władysławem Matejkiem, o. Leonem Dąbkowskim i o. Jerzym Żebrowskim, na które złożył się uroczysty obiad, życzenia dla Jubilata od parafii, organizacji i osób indywidualnych, a także występy chóru parafialnego, zespołu pieśni i tańca "Tęcza" działającego przy parafii oraz okolicznościowe wiersze w wykonaniu dzieci urodzonych w Montrealu, a deklamujące piękną polszczyzną. Wszyscy dziękowaliśmy Panu Bogu za dar kapłaństwa, którym przed sześćdziesięciu laty obdarował o. Szymona.

Tym darem dostojny Jubilat potrafił i nadal potrafi dzielić się z tymi, do których jest posyłany.

Ad multom annos, o. Szymonie!

Powrót do spisu treści.......

       O. Zenon Saliński,od 1995 roku emeryt, przebywający jako rezydent w parafii św. Michała i św. Antoniego w tym roku obchodzi podwójny jubileusz: 80-lecia urodzin (1 kwietnia) oraz 45 rocznice świeceń kapłańskich (24 stycznia).O. Zenon niezmiernie rzadko mówi o sobie. Z tym większą radością publikujemy Jego życiorys, na którego napisanie dał się namówić Dostojny Jubilat.
       O. Zenon Saliński urodził się 1 kwietnia 1924 roku w Radomsku w rodzinie Adama i Anieli Kil. Przy rodzicach i w towarzystwie trzech młodszych sióstr, spokojnie przeżył czas do rozpoczęcia okrutnej II wojny światowej. Tuż przed wojną, ukończył szkołę podstawową w Radomsku.
       W 1941 roku podjął pracę w Fabryce Maszyn – Kryzek i Wojanowski. Z tym zakładem pracy, z krótkimi przerwami, związany był aż do 1952 roku. Względnie spokojne życie rodzinne sparaliżował dramat: aresztowanie Ojca w 1942 roku przez Niemców, który został wywieziony do Oświęcimia i tam zamordowany w marcu 1943 roku.
       Po zakończeniu działań wojennych, Zenon skończył gimnazjum w Radomsku „Małą Maturą”. W 1947 roku był studentem 3-letniego Liceum Mechanicznego w Częstochowie, które ukończył otrzymaniem dyplomu technika mechanika.
       Do Zakonu Franciszkańskiego wstąpił w 1952 roku. Po studiach w Krakowie, 24 stycznia 1959 roku, otrzymał święcenia kapłańskie z rąk ks. bpa Karola Wojtyły, obecnego Ojca Świętego Jan a Pawła II. Po święceniach kapłańskich, podjął pracę w powierzonych placówkach zakonnych: w Horyńcu Zdroju, w Zbylutowie, we Lwówku Śląskim i we Wrocławiu. Wszędzie pracował jako wikariusz i katecheta.
       Prowincje Franciszkańskie w Polsce, uwzględniając potrzeby Prowincji Franciszkańskich w Stanach Zjednoczonych na kapłanów do pracy wśród Polonii, oddelegowały chętnych. Wśród tych chętnych, znalazł się O. Zenon Saliński, którego oddelegowano do Kanady. W 1970 roku, 28 października, podjął on obowiązki wikariusza parafii św. Michała i św. Antoniego w Montrealu. Od 26 października 1976 roku, przeznaczony został do pracy w parafii św. Trójcy w Montrealu. Kapituła kustodialna w 1986 roku, poleciła mu objęcie obowiązków duszpasterskich, jako rektora Misji św. Wojciecha w Montrealu. Po trzech latach pracy w Misji św. Wojciecha, został wysłany do pomocy, jako wikariusz, do parafii Najśw. Serca Pana Jezusa w Peterbourough. Do Montrealu powrócił 1 października 1992, by kontynuować pracę wikariusza w parafii św. Trójcy.
       Od 1995 roku, jako emeryt, jest rezydentem w parafii św. Michała Archanioła i św. Antoniego Padewskiego, pomagając w miarę swych sił w pracy duszpasterskiej.

O. Zenonowi, podwójnemu Dostojnemu Jubilatowi, wiernemu krzewicielowi Miłosierdzia Bożego, życzy obfitości łask Bożych w wypełnianiu posługi kapłańskiej i w życiu zakonnym

Powrót do spisu treści.......

       Dla O.Marka Ignaszewskiego, przebywającego obecnie w parafii Najśw. Serca Pana Jezusa w Peterbourough, ten rok też jest także rokiem podwójnego jubileuszu. 12 stycznia obchodził 70 rocznice urodzin, a 12 kwietnia celebrował będzie 45 rocznicę świeceń kapłańskich.

O. Marek (Henryk) Ignaszewski urodził się 12 stycznia 1934 roku w Krzywieniu, w dawnym województwie poznańskim. W 1947 roku zgłosił się do Małego Seminarium Misyjnego w Niepokalanowie. Studia filozoficzne ukończył w Arcybiskupim Seminarium w Gnieźnie, a teologię w Wyższym Seminarium w Krakowie. W Krakowie również otrzymal święcenia kapłańskie 12 kwietnia 1959 roku. W swojej kapłańskiej pracy w Polsce przebywał w różnych placówkach: Radziejów Kujawski, Niepokalanów, Koszalin, Gdańsk, Kalisz jako katecheta i wikariusz parafii. W międzyczasie studiował także w średniej szkole muzycznej w Warszawie. W 1973 roku wziął udział w Poznaniu w rocznym przygotowaniu do pracy misyjnej. W 1974 roku z trzema innymi kapłanami i bratem zakonnym, po trwającej miesiąc czasu podróży statkiem, przypłynął do Rio de Jan eiro. Po kilku dniach, w miasteczku Uruacu (środkowa Brazylia) objął parafię św. Sebastiana. Jednak ze względu na stan zdrowia musiał w 1981 roku, opuścić Brazylię i w grudniu 1981 r. udał się do Montrealu. Najpierw pracował w parafii portugalskiej, a potem, do 1985 roku w parafii Matki Boskiej Częstochowskiej. Pomagał również O. Fidelisowi Wyrąbkiewiczowi w parafii św. Trójcy.

       W sierpniu 1985 roku został mianowany proboszczem w parafii św. Trójcy. Kapituła kustodialna we wrześniu 1992 roku wybrała O. Marka proboszczem parafii Matki Boskiej Częstochowskiej, a po kolejnej Kapitule w 1995 roku, powrócił do parafii św. Trójcy także na proboszcza. W związku z przebytą poważną operacją serca, O. Marek w listopadzie 1997 roku złożył rezygnację z urzędu proboszcza i gwardiana i jako rezydent został przeniesiony do parafii św. Michała, w której przebywał do września 1999 roku. W tym też roku, decyzją Kapituły został przeniesiony do Peterbourough do parafii Najśw. Serca Pana Jezusa, gdzie przebywa do chwili obecnej.

O. Markowi życzmy błogosławieństwa Bożego w życiu kapłańskim i zakonnym.

Powrót do spisu treści.......

       Minął karnawał, czas zabaw hucznych, także środowiskach polonijnych, o których szeroko informowała również Gazeta. Od Środy Popielcowej trwamy w Wielkim Poście – czasu modlitwy, umartwienia i pokuty. W tym okresie, 19 marca, wypada uroczystość św. Józefa. Montreal posiada największy w świecie dom modlitwy poświęcony św. Józefowi. Ogromna, wspaniała świątynia ma tytuł bazyliki mniejszej. Do tego miejsca położonego na wzgórzu w centrum metropolii, każdego roku pielgrzymują miliony wiernych. Szczególnym okresem jest czas nowenny, czyli dziewięć dni przed uroczystością św. Józefa. Od 10 do 18 marca bazylika zapełnia się tłumami wiernych, którzy uczestnicząc we Mszach Św. oddają hołd Bogu i proszą o wstawiennictwo św. Józefa. Polonia montrealska włącza się w ten wielki hymn uwielbienia Patrona Kościoła, który już od 1637 roku jest patronem Kanady uczestnictwem w wyznaczonym dniu, zazwyczaj w sobotę w czasie nowenny. Tak było w ostatnią sobotę, 13 marca. Zgodnie już z wieloletnią tradycją, do Oratorium przybyli także pielgrzymi z polonijnych parafii z Toronto, Missiasauga i Scarboroo, którzy trzema autokarami przyjechali do Montrealu. W tym roku był także jeden autobus z wiernymi z polskiej parafii z Ottawy oraz pielgrzymi, którzy indywidualnie przybyli z różnych części Kanady oraz sąsiednich stanów USA. Pielgrzymom spoza Montrealu, umożliwiono najpierw zwiedzenie całego kompleksu poczynając od pierwotnej kaplicy bł. Brata Andrzeja. Okazało się, że wśród oratoryjnych przewodników i przewodniczek, są także dwie młode Polki, które były wyznaczone specjalnie do prowadzenia naszych grup. Wszyscy pielgrzymi spotkali się na Mszy Św. Dolny kościół, zwany kryptą, zdolny pomieścić ok. 1000 wiernych, był wypełniony prawie do ostatniego miejsca. Mszy Św. sprawowanej w języku polskim, przewodniczył i homilię wygłosił przełożony Ojców Franciszkanów Kanadzie, pod których opieką duchową odbyła się pielgrzymka, Ojciec Wacław Sokołowski, proboszcz z parafii M.B Częstochowskiej w Montrealu. W koncelebrze uczestniczyli także pozostali proboszczowie: O. Władysław Matejek (Św. Trójca), O. Bogdan Gawot (Św. Michał) oraz O. Jerzy Żebrowski (Św. Wojciech). Wśród odprawiających Mszę Św. byli O. Dariusz Szurko ze św. Trójcy oraz księża, którzy przybyli z grupami pielgrzymkowymi: O. Wiesław Ciemięga, ks. Wiesław Wołoszyn, ks. Mirosław Frankowski. Posługą w konfesjonale służyli: misjonarz z Ekwadoru, O. Eugeniusz Wetta oraz O. Gabriel Jurusz z Montrealu. Liturgię ubogacił chór z parafii M.B.Częstochowskiej w Montrealu pod kierunkiem p. Stanisława Bali. W modlitwie wiernych modlono się za wszystkie rodziny, młode małżeństwa, młodzież i dzieci. Przed końcowym błogosławieństwem, O. Władysław Matejek ponowił Akt Zawierzenia Małżeństw i Rodzin Polonii w Montrealu.

Celebransi u św. Józefa, od lewej: Ks. Mirosław Frankowski, O. J. Żebrowski, O. Wł. Matejek, O. W. Sokołowski, ks. Wiesław Wołoszyn i O. Wiesław Ciemięga.

Św. Józefowi złożony 22 października 2003 roku przez ks. bpa Józefa Wysokiego w dniu 25 rocznicy inauguracji pontyfikatu Jan a Pawła II. Zebrani w kościele powtarzali słowa: „Święty Józefie – Tobie zawierzamy” oraz odmówili znaną modlitwę Do Ciebie święty Józefie. Następnie, O. Bogdan odczytał list z życzeniami do ks. bpa Wysockiego z okazji imienin, które przypadają w dzień św. Józefa. Podpis pod nim złożyli najpierw kapłani , a potem już po Mszy Św. wierni, którzy w ten sposób jeszcze raz podziękowali Księdzu Biskupowi za ubiegłoroczną posługę w Montrealu z okazji 25-lecia papieża Jan a Pawła II. Obecnością w Oratorium św. Józefa, Polonia jeszcze raz zaświadczyła o wierności Bogu, który jest w sposób przedziwny obecny w swoim Kościele, Kościele zbudowanym z żywych kamieni.

Gazeta, 19-21 marca 2004)

**************

Związek Harcerstwa Polskiego w Montrealu

       Początki działalności harcerskiej w Kanadzie sięgają lat 50-tych. Oba montrealskie hufce: żeński “Ogniwo” i męski “Orlęta” zostały założone w roku 1953i oficjalnie zarejestrowane w Komendzie Okręgu ZHP (Toronto) jako część składowa ZHP poza granicami kraju z Kwaterą Główną w Londynie. Zorganizowany przez hm. Czerwińskiego zastęp wędrowników i tworzący się z przybyłych z Indii, Afryki i Anglii dziewcząt krąg starszoharcerski “Morskie Oko” zapoczątkowały życie harcerskie w Montrealu. Po bardzo udanym obozie w North Hartley, zachęceni rodzice podjęli akcję pomocy. W roku 1954 powstało Koło Przyjaciół Harcerstwa (KPH), które w 1955 zakupiło duży, zalesiony teren koło Ste Agathe, na północ od Montrealu i powstałemu Ośrodkowi nadano nazwę “Gniezno”. Tam, 100 km od Montrealu, przez 22 lata młodzież miała miejsce do praktykowania swojego szkolenia obozowego. Hufiec harcerzy Orlęta miewał także obozy w Rawdon i w Barry’s Bay.

W latach 70-tych młodzież dorastała i zaczynała studia uniwersyteckie. Przez pewien czas ks. Jerzy Naglewski użyczał lokalu Misji Sw. Wojciecha na zbiórki harcerskie. W ostatnich latach, kapelanem jest phm. o. Andrzej Szulta.

       Harcerstwo montrealskie jest częścią ZHP w Kanadzie. W roku 2000 harcerze z Montrealu wzięli udział w VI Światowym Zlocie Harcerstwa Polskiego poza granicami kraju, który odbył się w Acton Ontario-Kanada. Akcje letnie, montrealskie jednostki organizują wspólnie z jednostkami harcerskimi z Ontario na Kaszubach w prowincji Ontario. Kaszuby – to malownicze krajobrazy, przebogate lasy, piękne jeziora, ale przede wszystkim – to kolebka osadnictwa polskiego na ziemi kanadyjskiej, polskie miejsce na mapie Kanady.
        22 lutego br z okazji 50-lecia harcerstwa w Montrealu zorganizowano kominek harcerski, poprzedzony Mszą Świętą w kościele Matki Boskiej Częstochowskiej. Kościół był wypełniony po brzegi, obecne były poczty sztandarowe hufców „Orlęta” oraz „Ogniwo”, a samych harcerek i harcerzy oraz zuchów w mundurach było grubo ponad stu. Mszę Świętą celebrował oraz wygłosił okolicznościowe kazanie kapelan ZHP, o.Andrzej Szulta. We Mszy Św. uczestniczył także, przybyły do Montrealu z innej okazji Krzysztof Zanussi.

(na podstawie artykułu p. Leszka Solka z Gazety 27-29 lutego 2004 r.)