Życie zakonne w Kościele Katolickim

          Podstawą życia zakonnego w Kościele jest przykład i nauka Jezusa Chrystusa. Duch Święty, udzielając niektórym wyznawcom Chrystusa szczególnych darów - takich jak duch modlitwy, pragnienie życia wspólnotowego, wzajemnej miłości braterskiej i przeżywania ewangeliczego ubóstwa - sprawił, że ludzie ci dążą w wyjątkowy sposób do naśladowania Syna Bożego. Ślubują oni na całe życie zachowanie rad ewangelicznych: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, czyli obierają dobrowolne życie w stanie bezżennym, bez posiadania czegokolwiek na własność i w podporządkowaniu przełożonym zakonnej wspólnoty.
          Życie zakonne zostało zapoczątkowanie na Wschodzie. W IV wieku w Egipcie św. Antoni Pustelnik (+356) prowadził samotne życie pokuty i umartwienia na pustyni, pociągając swoim przykładem licznych uczniów, a św. Pachomiusz (+347) zaprowadził tam wspólnotową formę życia w klasztorach. Cenne wskazania praktyczne i duchowe dał mniszym wspólnotom św. Bazyli (+379) w Kapadocji (dziś wschodnia Turcja). Także kobiety podejmowały życie we wspólnotach mniszek. Te tradycje życia zakonnego, kontynuowane w następnych wiekach na Bliskim Wschodzie, w Grecji, Bułgarii, Rumunii, na Rusi i w innych krajach, są do dziś pielęgnowane przez mnichów i mniszki Kościołów Wschodnich, zarówno katolickich, jak i prawosławnych.
          W IV wieku także i na Zachodzie zaczyna się oraganizować życie zakonne. Do jego rozwoju przyczynił się osobisty przykład i pisma św. Augustyna (+430) w północnej Afryce. Ojcem mnichów Zachodu stał się jednak później św. Benedykt (+547) we Włoszech, który nadał im swą sławną regułę. Również jego siostra św. Scholastyka (+547), prowadziła życie zakonne.
          Mnisi, począwszy od tamtych wieków, oddają się modlitwie i pracy: studiom, nauczaniu, pisaniu dzieł religijnych i świeckich. Wielu z nich było też misjonarzmi, jak św. Wojciech (+997), biskup Pragi, który poniósł śmierć męczeńską, głosząc Ewangelię pogańskim Prusom.
          W XII wieku powstała w zachodniej Europie nowa forma życia zakonnego: zakony żebracze. Łączą one troskę o ścisłe zachowanie ubóstwa z życiem modlitwy, apostolskim głoszeniem słowa Bożego i sprawowaniem sakramentów oraz braterską wspólnotą. Dali im początek św. Franciszek (+1226), Włoch i św. Dominik (+1221), Hiszpan. Również w tej epoce nie brakło wielkich inicjatorek żeńskiego życia zakonnego, takich jak św. Klara (+1253).
 

          Kolejne ożywienie życia zakonnego nastąpiło w XVI wieku, w czasach Soboru Trydenckiego. W obliczu nowych potrzeb epoki nowożytnej powstały nowe zakony, takie jak jezuici, założeni przez Hiszpana św. Ignacego Loyolę (+1556) do pełnienia licznych zadań apostolskich w szczególnym posłuszeństwie; czy urszulanki, założone przez Włoszkę św. Anielę Merici (+1540) celem wychowania dziewcząt. Podejmowano też odnowę dawniej powstałych zakonów; na przykład, św. Teresa z Avila (+1582) zreformowała w Hiszpanii karmelitanów i karmelitanki. W łonie zaś franciszkańskich zakonów rodzi się reforma kapucyńska (1525).
          W ostatnich stuleciach powstały bardzo liczne wspólnoty zakonne męskie i żeńskie. Są to przede wszystkim zgromadzenia zakonne, prowadzące różnorodne formy działalności apostolskiej: duszpasterstwo, misje, nauczanie, posługę chorym i wiele innch.
          W XX wieku życie zakonne zostało umocnione nauką Soboru Watykańskiego II. Nie może go zabraknąć również w naszych czasach, pełnych niepokojów i poszukiwań, dobra i zła. Także dzisiaj osoby zakonne winny stawać się wiarygodnymi świadkami miłości Boga i człowieka, idąc za wzorem Jezusa Chrystusa.
          W ostatnich dziesiątkach lat w niejednym kraju wydano walkę wierze i Kościołowi, co doprowadziło do zniszczenia wielu struktur kościelnych, wśród nich także zakonów. Wielkie przemiany, które dokonały się na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych naszego stulecia, przyniosły nowe nadzieje. Zaczęto na nowo otwierać świątynie. Okazało się, że wiara jest żywa, że Kościół pomimo poniesionych strat trwa. Przetrwało też wielu zakonników, między innymi także franciszkanów i franciszkanek, którzy wśród prześladowań dawali świadectwo miłości do Boga i do człowieka. Dziś można żywić nadzieję, że życie zakonne znów będzie się tam rozwijać i przynosić obfite owoce.


Jesteś zainteresowany zakonem franciszkańskim?
Odkryłeś, że Bóg chce abyś włączył się
w szeregi naszej franciszkańskiej rodziny?
Chcesz więcej wiadomości o życiu, działalności
i warunkach wstąpienia do franciszkanów?
Szukasz kontaktu?
Kliknij poniżej a znajdziesz adresy!!!!!
Napisz!!! 

Powrót do "Franciszkańskiej Strony"
Webmaster e-mail: [email protected]


Strona stworzona:      27 września 1996
Strona poprawiona:    4 grudnia 1998